از میدان نقش جهان وارد بازار قیصریه شد،از دروازه که گذشت شاه اسماعیل را دید که در کنار راسته ادویه فروشها برای زن چهاردهمش که باردار است و هوس فلفل هندی کرده مغازه ها را چک می کند.

شاه اسماعیل برایش مهم نبود،حتی به شاه عباس و شاه طهماسب و ناصرالدین شاه و امیر کبیر و مدرس هم توجهی نکرد.

باید می رفت راسته پارچه فروشها کنار مدرسه علمیه بازار ...باید سراغ حاجی را می گرفت...مهم ترین کار زندگیش دست او بود.

از پشت کوهها آمده بود جایی که هنرمندانه ترین کار چیدن خار بود دور آغل تا گرگها هوس گوسفند نکنند ...آنروز هم مثل همیشه مجنون شده بود از دیدن بازار و مسجد و مدرسه در کنار هم، از دیدن آجر ها و کاشیهای فیروزه ای و نقش و نگارهای چند صد ساله و آدمهایی که فقط در فیلمها دیده بود.

به راسته پارچه فروشها که رسید ،عطر بیک کوچکی که هدیه روز تولدش بود را از جیبش در آورد ،زانوهایش سست شده بود،ترسید ،قلبش تند می زد صدایی به او می گفت برگردد...اما مگر می توانست برگردد.به مادرش قول داده بود اینبار دیگر برود خواستگاری...برای خودش!

به خودش که آمد سر سه راه شلوغ نیم آور ،وسط بازار، کنار مدرسه علمیه نیم آور ایستاده بود.همانجا که یکبار مدرس را با گلوله زده بودند.همانجا که روزی شاه با جبپ ارتشیش رد شده بود همانجا که تاریخ ایستاده بود ...سراغ حاجی را از پیرمرد نشسته در حجره گرفت از قیافه پیرمرد مهربانی می بارید...پیرمرد محترمانه جواب داد:بفرمایید در خدمتم...این را که شنید ،قلبش ریخت،یاد کودکی هایش افتاد روزگاری که زنگ خانه ای را می زد و فرار می کرد..اما راهی نداشت نمی توانست از زندگی خودش فرار کند....

....

چهار سال تمام آنقدر  تمام بازار را از اول تا آخر رفت که از راسته ادویه فروشها تا زرگرها و از آنجا تا راسته مینا کارها و منبت کارها  و معرق و خاتم همه می شناختندش....

....

چهار سال طول کشید تا آن پیرمرد مهربان راضی شود...

......

گفته بود:سپردمش به مادر ی سادات...عمویش گریه کرده بود...

....

سه راه نیم آور و بازار که هیچ...دنیا برایش بوی غریبی میداد،کنار مدرسه سر سه راه  کسی از پشت سر صدایش زد:"آقا یوسوف!چای تازس،چاییتو بخور بریم مسجد،اذونس" ...خوشحال شد ،برگشت پشت سرش رو نگاه کرد...اما کسی نبود ...خیالی ساده بود...همانجا کنار دیوار مدرسه و حجره نشست ...نشست و های های گریه کرد...پسرش هم گریه اش گرفته بود ، پرسید: بابا چرا گریه می کنی،مگه نمی خواستی منو ببری حجره باباجون... ازتاریخ چیزی کم شده بود...چگونه برای پسرش توضیح میداد که چرا گریه می کند؟

بـــرای  جــــنگ کــــه  آغـــاز یــک  تحوُل  بود

پــــدر  ســــواد  سیاسی نداشـــت  و بدنش 

شــــبانه روز  پــر  از  بــوی  تـــند  آغـــل  بود

تمـــام  زنـــدگی  آس  و پاس  و  ســـاده  او

خلاصـــه  بــود  در آغـــوش ســـبز شـالی ها

کـــنار   هیـــمه  ســـرخی  کـــه درحرارت  آن

همیـــشه  قــــوری ای   آرام  گرم قل قل بود

پـــدر  شـــلخته تـــرین  مـــرد روســـتایی بود

که یــک  نـــگاه  غـــم انگیز بی تفـاوت داشت

همیــشه   پیرهنـــش  وصـله دار  و  معمولی

همیـــشه  تســمه شلوار کهنه اش  شل بود

مهــم   نبـــود   بـــــرای  پـــدر  حــــوادث  روز

مهـــم  نبـــود  که  دنـــیا  چگــــونه می گذرد

فقط  شبـــی  که  سر  سفره  نان نمی آورد

وجـــود  منعطــــفش  ســـخت  در تـــزلزل بود

مهـــم   نـــبود  پدر    آن   دهـــاتی   ســــاده

برای  جنگ ...............ولی  ناگهان خبر  دادند

کـــه  مـــرد  بــی کس  و کار  دهــات  پایینی

در  اوج  واقـــعه ســر دســته  قـــراول  بـــو د

مهــــم  نـــبود پـــدر  ناگــهان   ولـی  گفــــتند

یکــی     دلاوری  اش  در    نبـــرد   پیـــچـیده

کسی کــه پیـــش  بزرگان زبان  الکن  داشت

کسـی که روبــروی کدخدای  ده "هل "  بــود

کسیکه گرچه پس از سالها به   ده  بر گشت

ولی هنوز  همان شکل  ساده اش  را داشت

فقـط به جــای  پــرک های  گنــدم و  شــالی

کنـــار پـــیکر او   شـــاخه هــایی   از گــل بود

کسی  کــه در  هـــمه سـالهای زندگی  اش

اگـــر  دهـــاتی  و  یـــک  لا قـــبــا  اگر ســاده

مهــم تــریــن   غـــزل عاشـــقانه   دنـیاست

کــه بــا ســــرودن  او جنــــگ در تکــــامل  بود

شاعر:سپیــده مختــــاری

لبخند بزن! لبخند بزن و با "تمام داراییت" آخرین عکسهای یادگاریت را بگیر!

به آینده ات فکر می کنم که می بایست مخفی کنی از همه نامردان "تمام داراییت" را...قهرمان امروز ایران زمین را!

نگران نفهمیدن حرفهایم  نباش!روزی تو را در دانشگاه به محاکمه خواهند کشاند...و تو نمی دانی از چه دفاع کنی...از یتمی ای که به خاطر این سرزمین کشیدی...یا از فرزند شهید بودنت!

آخرین لبخندهایت را من ثبت کردم!آخرین عکس یادگاریت را! ای فرزند یک قهرمان...ای فرزند شهید.

امیر مهدی داستانها از ریحانه واسه امیر حسین تعریف می کنه.داستانهایی که فقط تو بن تن میشه دید!

خلاصه یه جنبشی ایجاد کرده این دخت بندر !

"بگذارید انترناسیونالیسم اصیل پرولتری توسعه یابد،بگذارید پرچمی که ما در سایه اش می جنگیم،امر مقدس رهایی بشریت باشد،چنان که مردن در زیر پرچم مبارزان ویتنام،ونزوئلا، گواتمالا، گینه، کلمبیا، بولیوی می تواند برای یک فرد امریکای لاتینی،یک اسیایی،یک افریقایی و حتی یک اروپایی به همان میزان با شکوه و مطلوب باشد.اسکلت ازادی ما قبلا شکل گرفته است.هنوز گوشت و لباس به این اسکلت نیامده است. ولی ما انها را خواهیم ساخت.و بهای ازادی خود و حفاظت از ان را با خون و ایثار پرداخت می کنیم.ایثار و فداکاری ما اگاهانه است. مسیر ازادی طولانی و در بعضی از قسمت ها ناشناخته است.ما محدودیت های خود را درک میکنیم.ما انسان قرن بیست و یک را می سازیم."دکتر ارنستو چه گوارا.

وقتی این جملات را همراه با وقایعی که این روزها در خیابانهای جهان اتفاق می افتدمرور می کنم، بیشتر و بیشتر به بزرگی این اسطوره قرن بیستم پی میبرم.انسانی که او ساخت انسان قرن بیست و یک بود.انسان خیابانهای قاهره,لیبی,یمن,تونس و وال استریت.

دیروز قرار بود احمد خورشیدی آزاد داماد احمدی نژاد رییس استاندارد شه که نشد.این بیچاره کم شانسی تو ذاتشه...یه مدت اومد خودی نشون بده و بگه من ضد جریان انحرافیم که اون هم شاید تحت تاثیر همسر بزرگوارش که جاری یه دختر مشاییه بوده...الله اعلم ...غیر از این که در ذهن ما چیزی نمی یاد چون پدر ایشان دست کمی از مشایی نداره...

بگذریم...تو وسط انتخابات احمد خورشیدی نامه ای نوشت به احمدی نژاد که به نظر من باید به "همسر پسرش" نامه می نوشت نه "پدرهمسرپسرش" چون اون متغیری که این وسط تاثیر گذاره همسره نه پدر  همسر (حالا اگه صد سال پیش بود یه چیزی)...در هر حال تو اون نامه اعلام برائت کرده بود از پسرش و اون رو تهدید به آق نموده بود..و نوشته بود:از آقای احمدی‌نژاد حقیقتاً متشکرم که فرزندی باادب و متدین تحویل ایشان دادم اما کسی را تحویل من داد که از هیچ ...و اگر کسی آق والدین شد باید به خدا پناه ببرد.

در کل نوشته بود که این اون پسری نیست که من تحویل شما دادم...

حالا احمدی نژاد مونده و یه دامادی که نمی دونه کجاش بذارتش.چون به هیچ استانداردی نمی خوره حتی اداره استاندارد هم نتونست استانداردش کنه!

من و این حاج احمد و حاج مجید خودمون روزگاری داشتیم...یادش نه به خیر.

عکسی از آخرین کارگر تاریخ.مردی که کارگر به دنیا آمد همچون کارگران با افتخار  زندگی کرد و مثل تمام کارگران قبل از خود  در سکوت رفت.

این روزها به یمن مقاله عباس اینترنت میهمان اسم اوست.

او همچون مدالی بر سینه زندگی من تا ابد خواهد ماند.

این عکس مرا به یاد زیباترین جمله امام می اندازد:تنها کسانی تا آخر با انقلاب می مانند که طعم فقر و محرومیت و استضعاف را چشیده باشند.

تنها و تنها به یک دلیل به موضوع ظهور علاقه دارم و آن این است که :روزی جهان سرشار از اسم او و تمام کارگران مظلوم تاریخ خواهد شد.

چند روزی بود که از محمود صارمی خبرنگار ایرانی و همراهانش در مزار شریف خبری نبود.بعد از اشغال مزار توسط نیروهای طالبان خبرهای ضد ونقیضی از مزار میرسید...

صبح جمعه بچه ها رو از تو خوابگاهای شهید بهشتی جمع کردم و بعد از نماز جمعه رفتیم به سمت سفارت...

طبق معمول بلندگو رو حاج بخشی آورده بود با همون تویوتای  درب و داغون و ترکش خوردش که ماشین جنگی عراق رو زمین گیر کرد همون وانتی که جبهه اصلاحات رو با اون یل و کوپالش زمین گیر کرد همون که فیس بوک و تویتر پیشش لنگ می انداختن ...

من تو زندگیم با بلندگوهای خیلی ها حرف زدم اما حاج بخشی تنها کسی بود که من با بلندگوی ماشینش شعار دادم و خدا تو نامه اعمالم یه علامت مثبت زد....

امروز محمد بهم اس داد:حاج بخشی هم رفت...

پر بارترین جمله در مورد حاج بخشی رو روزنامه "کریستین ساینس مانیتور" گفته بود:

او از دنیایی دیگر آمده بود تا خاری در چشم دشمنان مستضعفین جهان باشد...

روزگاری آقا مرتضی در مستندی که در مورد حاج بخشی ساخته بود در جمله ای زیبا او را به تصویر کسیده بود:هر جا كه حزب‏الله هست، او نيز!

بهش گفتم اسمش رو بذار زهرا...تا فردا امیر حسین یا امیر مهدی بخوانش!!!!!

عباس خوشحال بود...

هر وقت کسی بدنیا میاد یاد آنا میوفتم...

اگه می خواین تبریک بگین تشریف ببرید به این آدرس دخترم فعلا عکس ندارد!

بعد از دوهفته هماهنگی و تلاش امروز با امیر مهدی رفتیم فرودگاه.امیر مهدی هواپیما رو که دید گلایه کرد و گفت :اینکه کوچیکه!

از دوهفته پیش هماهنگ کرده بودم که با امیر مهدی با یه هواپیمای دو نفره بریم اون بالا!بالای شهری که دوسش دارم.می خواستم روزی که بزرگ شد تو خاطراتش به یاد بیاره  شهری رو که تو خیابوناش بزرگ شد...مهدکودک رفت... و تو شش سالگیش شد مداح مراسم شام غریبان گلزارش... شهری که همه آدماش دوستش داشتن...شهری که شخصیتش در اون شکل گرفت و مثل پدرش بهش مدیونه.شهری که بی بی داره و ...و شهری که خودم نذاشتم اسمی ازش تو شناسنامش باشه!

وقتی رفتیم بالای شهر رو کرد به خلبان و گفت:میشه بریم روی مهد کودک!...من آدرسش رو دادم و امیر مهدی از اون بالا به آرزوش رسید...

اون حالا با پدرش یه خاطره زیبا داره !

این اون چیزی بود که من می خواستم بهش بدم و شاید وقتی بفهمه که دیگه من در کنارش نباشم!

ما وظیفه داریم به هم خاطرات زیبا هدیه بدیم!این رو ازپدرم یاد گرفتم!وقتی اینو فهمیدم که دیگه در کنارم نبود!

از شهر آمده بود و به سختی و نفس زنان خودش را از تپه ای که خانه مادر بزرگ روی آن قرار داشت بالا می کشید.با دست به من اشاره می کرد به گونه ای که گویا اتفاق مهمی رخ داده است.به سمتش دویدم ترسم را که دید اضطراب چهره اش را کمتر کرد و لبخند زد.جلوی درب خانه گلناز به او رسیدم و با هراس گفتم:چی شده عمه؟

در حالی که نفس میزد گفت:تلفن زد...امروز!

گفتم :کی؟

با شیطنت و لبخند گفت:خودش دیگه!

فهمیدم آنا رو میگه....

اون روزا تو روستا تلفن نبود و عمه از شهر اومده بود روستا تا پیامی رو به من برسونه...

آنا از عمه حال من رو پرسیده بود...همین!

و عمه این همه راه را آمده بود تا حال مرا بپرسد.

.........................................

دیشب که رفته بودم روستا واسه مراسم  ختم عمه زری و تو خونه بیشتر اهالی روستا کامپیوتر هایی رو دیدم که به خطوط پر سرعت اینترنت وصل بود دلم واسه اون روزا تنگ شد.

روزایی که عمه ام از تکنولوژی سریع تر بود.

از ساحت همه خوانندگان محترم وب لاگ به خاطر درج این مطلب عذر خواهی می کنم ...گاهی هم به من حق بدهید وارد بحثهای کودکانه شوم.

این اولیش...

......................................................................................................................................................

مطلب قبل(روز 7 دی) همچون آیینه ای است که هر کسی می تواند خودش را در آن ببیند.اینکه در چه جایگاهی است و با موجودیت های اطرافش چگونه برخورد می کند...

این قسمت را به احترام کتاب حذف کردم

وقتی به این مسایل فکر میکنم و بازخورد این مطلب را (که همچون دردی در درونم طی یک سال گذشته نسبت به برخورد با هنر انقلاب آنهم درون نظام  بود) در جایی دیگر می بینم...

به احترام وبلاگ  

مطلب اول در ۲۶ آذر:

کتاب ناصر امروز دستم رسید.یه روزی همه ایرانیها اون رو می شناسن و بهش احترام می ذارن.حتی اونایی که مسخره اش می کردند...اعتقاد من همیشه این بوده که ناصر هنرمنده نه اونایی که موهاشون رو بلند می ذارن ادا در میارن و فقط بلدند تقلید کنند...بعضی هنرمند نما ها میمونهای خوبین اما هنرمند نه! ...

امروز خودش کتاب رو برای آنا آورد.کتابش به چاپ بیستم رسیده اما امروز به دست خودش رسید!

مسیح پای ناصر رو برده بود تو یه اتاق دیگه قایم کرده بود...

اگه شما مهمونی داشتین که پای مصنوعی داشت مواظب پاش باشید!

...........................................................................................................................................

پ.ن:دو سال پیش یه مطلب در مورد کتاب ناصر نوشته بودم به نام   مردی با خاطرات خط خطی  که دوباره خوندنش ضرری نداره.

توضیح: جمله ای که با قرمز مشخص شده و تاریخ درج مطلب که مربوط به زمانی است که فقط نویسنده کتاب را در دست داشته و هنرمندانی !!! که به آنها برخورده است کتاب را ندیده بودند و کدهای درون جمله نیز هیچ شباهتی به بزرگواران ندارد.

مطلب دوم:یک روز بعد از رونمایی:

این شعر زیبا را که سعید بیابانکی در مراسم رونمایی کتاب پایی که جا ماند خواند این روزها بارها و بارها خوانده ام....این روزها که حتی کسانی که سید ناصر را مسخره می کردند با خط به خط کتابش گریه می کنند و برای او داد و بیداد راه می اندازند...راستی بعضی ها با این وقایع به این موضوع می رسند که :بدرد همان حرفهای خاله زنک می خورند تا ساحت مقدس هنر...چقدر ما گاهی خودمان را گم میکنیم و اشتباهی می رویم و فکر می کنیم همه نادانند ...

توضیح:باید عرض کنم که حتی اگر برخی ها ناصر ....(که با این واکنش لابد این کار را انجام می دادند که کار ناپسندی بوده و حداقل از اینان بعید بوده)در برابر کسانی که در جلسات رسمی نظام او را b... می دانستند (....)و رسانه ها نیز آن مطالب را درج می کردند (....)چیز مهمی نیست که من به خاطر آن ناراحت شوم  و در وبلاگ در مورد آنها بنویسم چون این نگاهها تاثیری هم در  وادی هنر درون استان و فروش کتاب یا ایجاد حاشیه ندارد.(اگر چه در جای خودش مهم است و قابل نقد!!)

نکته اول:روزگاری داریوش و ابی را در آبادان بازداشت کردند یک آبادانی که گوشه خیابان ایستاده بود خودش را انداخت بین آن دو و گفت ما سه نفر را کجا می برید.

نکته دوم:بابا زودتر می گفتین به جمع هنرمندان پیوسته اید.

نکته سوم:این مطلب هیچ که نداشت دم خروس را نشان داد....

این شعر زیبا را که سعید بیابانکی در مراسم رونمایی کتاب پایی که جا ماند خواند این روزها بارها و بارها خوانده ام....این روزها که حتی کسانی که سید ناصر را مسخره می کردند با خط به خط کتابش گریه می کنند و برای او داد و بیداد راه می اندازند...راستی بعضی ها با این وقایع به این موضوع می رسند که :بدرد همان حرفهای خاله زنک می خورند تا ساحت مقدس هنر...چقدر ما گاهی خودمان را گم میکنیم و اشتباهی می رویم و فکر می کنیم همه نادانند ...

پایی  که  برنگشت  دو تا  پای  ساده  بود

یک  جفت  پای  ساده  در آغوش جاده بود

پایی  که  بر نگــــشت به  آغوش جاده ها

کابـــوس   گیـــوه های  بلا اســـتفاده  بود

پایی که حق به گردن اعضای خانه داشت

پای  پـــدر  نـــه ، پای  همه  خانــواده بود

پایی  که  مادرم  ســـر  خـــود  را هزار بار

وقتی  که  خسته بود  به رویش نهاده بود

آن  ریشه های  مســـتعد رشد  و  زندگی

آتشــــفشانی  از  فـــوران    اراده    بــود

آن   پرســــه های مقتدر  نیمه های شب

امنیت  شـــــریف  مـــرا  پاس   داده   بود

آن حجم گل گرفته که همپای  خو شه ها

بر  کرت کرت  مزرعه ها   ایســـتاده   بود...

پایـــی که بـــرنگشـــت ، نه، پای پدر نبود

پای  عشــــیره هـــای همیشه  پیاده  بود

پایی  که  فصل   کوچ  رمه  بر فراز  دشت

سلطان  بی رقیب  گسل های  جاده  بود

حتی   در  ازدحام  نفس گیر   برف  و  باد

تنها  ستون  محکم   چتری   گشاده   بود

آن  پای  پر  شکوه ... که  عمری   برایتان

چون  پایه های  چوبی  یک میز ساده بود

طرح  تراش  خورده  مردی  دهاتی  است

که  کودکانه  های   مرا   تاب   داده   بود

امروز اولین سالگرد خودسوزی محمد ابوعزیز تونسی است که خودش را به آتش کشید تا جهان را روشن کند.

این قطعه را به یاد او تقدیم می کنم که شایسته احترام و افتخار است.

محمد ابو عزيز تونسي خودش را به آتش كشيد ه است

تا عمر مختار

پس از 70 سال از بالاي دار پايين بيايد

عينك ته استكانيش را بردارد

و سوار بر اسب سپيدش به طرابلس برگردد

همان جا كه موسي صدر 30 سال است انتظار مي كشد

عمر مختار بيدار شده است

محمد ابو عزيز خودش را  به آتش کشیده است

تا جمال عبدالناصر - به رگ غيرتش بر بخورد -

از قبرستان قاهره به پا خيزد

دستان خالد اسلامبولي را بگيرد

به ميدان التحرير برود

بقیه را در ادامه مطلب بخوانید

کتاب ناصر امروز دستم رسید.یه روزی همه ایرانیها اون رو می شناسن و بهش احترام می ذارن.حتی اونایی که مسخره اش می کردند...اعتقاد من همیشه این بوده که ناصر هنرمنده نه اونایی که موهاشون رو بلند می ذارن ادا در میارن و فقط بلدند تقلید کنند...بعضی هنرمند نما ها میمونهای خوبین اما هنرمند نه! ...

امروز خودش کتاب رو برای آنا آورد.کتابش به چاپ بیستم رسیده اما امروز به دست خودش رسید!

مسیح پای ناصر رو برده بود تو یه اتاق دیگه قایم کرده بود...

اگه شما مهمونی داشتین که پای مصنوعی داشت مواظب پاش باشید!

...........................................................................................................................................

پ.ن:دو سال پیش یه مطلب در مورد کتاب ناصر نوشته بودم به نام   مردی با خاطرات خط خطی  که دوباره خوندنش ضرری نداره.

حسنك كجايي؟!  بيا با غيرت!  كبري تنهاست!

نمي تواند تصميم بگيرد

بيا

قبل از آن كه فارسي وان برايش تصميم بسازد

كبري !

خواهر معصوم من!

تصميم گرفته اند تو را از كتابها حذف كنند

راست مي گويند

الان 30 سال است كه تو می خواهی تصميم بگيري

حوصله شان را سر برده اي

تصميم بگير ديگر!

زمان ازدواجت گذشته است.

مقصر خودت بودي!...

روی ادامه مطلب می توانید کلیک کنید!

اسمش فرهاد بود تقریبا هم سن بودیم.مادربزرگ همیشه از من می خواست اون رو الگوی خودم قرار بدم.با ادب بود و مهربان.همه دوستش داشتند... ۹ سالم بود رفته بودیم با هم ماهی بگیریم مادرم رو از دور دیدم که داشت از لندکروز پیاده می شد .بهش گفتم مادرم اومد بیا بریم .فرهاد دستم رو گرفت گفت بعدا می ریم بیا ماهی ها رو جمع کنیم ...من برگشتم تا ماهی ها رو جمع کنم.چند دقیقه هیچی نگفت .نیگاش کردم داشت گریه می کرد...فهمیدم بابام دیگه نمیاد.اون همه چیز رو از صبح می دونست.

دلم لک زده است برای شیرخان.کاش  آب رودخانه با گوسفندهای شیرخان من را هم می برد.حداقل می رفتم زیارت پیرشمس...

«خداوندا

دروغ محض گفته هر کسی گفته

که هرگز در صفات تو شریکی نیست

تویی آن بی نهایت خوب

ومن آن بی نهایت بد.

شریک بی نهایت بودنت هستم»

................................

پ.ن:شعر از شاهرخ موسويان

سلام هانيه!حالم را نپرس ، از حال خودت بگو.حال من خوب است.برايم گفته بودي كه برايت لباس بفرستم، اما هيچ  اداره پستي آدرسي كه تو دادي را ندارد.كجاي جهاني كه در هيچ نقشه اي نشانه اي از تو نيست.

هانيه خواهر عزيزم!چند روز پيش كه شنيدم كاروان آزادي به نشاني تو پست شده است لحظاتي در دلم شادي بود و شادي...اما ديشب كه صحنه هاي دردناك حمله به كشتي هاي آزادي را از تلويزيون نشان مي داد ، خدا خدا مي كردم كه تو خواب باشي! كه تو نبيني كه چگونه آرزوهايت بر باد مي رود!

هانيه ! همكلاسي دوست داشتني!يادت باشد خودت به من مي گفتي نا اميد نشوم!خودت برايم از مردي مي گفتي كه روزي به سمت قدس خواهد رفت!

هانيه!مطمئن باش كه تنها نيستي! جهاني شرمنده توست!

«ديشب تمام جهانيان براي آسودگي وجدانشان كانال تلويزيونها را عوض مي كردند!»

مي دانم ديروز هم مثل سالها پيش كه هميشه اول كلاس مي نشستي در بندر گاه غزه  در اولين صف منتظران آزادي بودي!

هانيه!خواهر عزيزم شرمنده ام!فقط شرمنده ام!حلالم كن كه به اندازه قطره اي از اشكهاي كه براي هاجر ريختي هم عرضه ندارم!